ازحال بدبه حال خوب رو دارم تمرین میکنم. صبحها که بیدار میشم. حس میکنم یکی روی قلبم داره فشار میاره و یکی دیگه روی گلوم و با این وضعیت باید زنده باشم و زندگی کنم و شاد باشم!!! با این حال تمام تلاشم رو میکنم که اون دو نفر رو از روی وجودم کنار بزنم و تپش قلب و نفس های نصف نیمه ام رو احساس کنم و خدا نکنه این وسط اتفاقی بیافته (مثلا خورشید لجباز تر از همیشه باشه و به هیچ قیمتی نتونم ببرمش دستشویی و آخر مبل رو نجس کنه یا اینکه ......) و البته باز هم با همه ی اینها تلاش میکنم که خوب باشم مادر خوب همسر خوب و دختر خوب ( هر چند نتیجه ی همه ی تلاش هام فقط بالا رفتن سطح توقع ب

دیگه تصمیم گرفتم غم های دلم رو با خودم هم درمیون نذارم

دو بار یه متن نوشتم در باب احتیاط که چندان هم شبیه به هم نبود

اما هر دو بار پرید

منم هیچ اصراری به هیچ چیز ندارم دیگه

نشد که نشد

. انگار اصولا زندگی داره بر اساس "عسی ان تکرهو شیئا و هو خیر الکم" میچرخد. (در حالت خوشبینانه) یه قراری میذاری با خودت و شروع میکنی به پایبند بودن بهش بعد یا دقیقا تو روز پایان اون دوره یا دو سه روز مونده بهش اتفاقات عجیب و غریبی می افته که در بعضی موارد دیده شده طرف تا سه روز مدام داشته گریه میکرده حالا اینکه اون اتفاق لزوما احتیاجی به این همه گریه نداشته و طرف خودش واقف بوده و نمیتونسته جلوش رو بگیره خودش بحث جداییه. بحث الان سر اون حس بده بعد از تلاش. حس گیج شدن حس فهمیدن، آخ که وقتی نمیدونی، وقتی نفهمیدی، وقتی حس نکردی چقدر راحتی واقعیت اینه که می دونی